Kış ayları genelde şehirlerin içine kapandığı,  takvimlerin boşaldığı zamanlardır. Ancak  Karadeniz Ereğli için bu kış öyle geçmedi.

Soğuğa rağmen salonlar doldu, çocuk sesleri eksik olmadı; anma programları, kültür ve sanat etkinlikleri kent yaşamını diri tuttu. Özellikle Devlet Tiyatrolarının kente gelmesi, sadece bir oyun sahnelenmesi değil; Ereğli’nin kültürel iddiasını koruduğunun açık bir göstergesiydi. Çünkü nitelikli sanat, bir kentin kendine saygısının en görünür halidir.

Bu şehir yıllardır bir şeyi başardı:

Kültürü, sanatı ve ortak hafızayı mevsimlere teslim etmedi.

Elbette bu süreklilik, şehre bakışını yalnızca bugüne değil yarına da kuran belediye yönetiminin tercihleriyle mümkün oldu. Ancak asıl mesele, yapılanların kim tarafından yapıldığından çok, kente ne kattığıdır.

Karadeniz Ereğli, yalnızca yerel bir kent değil; ulusal ve uluslararası hafızada adı olan, geçmişiyle, mücadelesiyle ve kültürel üretimiyle tanınan bir şehir. Bu tanınırlığın kaybolmaması, tesadüflere bırakılamaz. Şehir kendini anlatmayı bırakırsa, başkaları onun yerine konuşur.

Aynı durum Ereğli’nin il adaylığı için de geçerli. Bu, bir tabeladan ibaret değil; nüfus, üretim gücü, kültürel kapasite ve yönetilebilirlik meselesidir. Bu iddianın korunması, günlük tartışmalara ve geçici siyasi hesaplara kurban edilmemelidir.

Çünkü siyaset gelir geçer.

Ama şehir kalır.

Bugüne kadar Karadeniz Ereğli’yi ayakta tutan şey; kültürün, sanatın ve ortak aklın, ayrıştırıcı dilden korunabilmiş olmasıdır. Sanatın birleştirici gücü, şehrin kimliğine zarar verebilecek gerilimlerin önüne geçer.

Kış aylarında yapılan her organizasyon,

bu şehrin “bekleyen” değil, yürüyen bir şehir olduğunu hatırlattı.

Ve belki de en önemlisi:

Karadeniz Ereğli, zor zamanlarda bile kendinden vazgeçmedi.