Merhaba, gülen gözler diyarından...

İnsanların elbirliği ile bir cenneti nasıl cehenneme çevirdiğine şahit oluyoruz.

Bunca varlığın içinde yokları oynamak, yokluğa talip olmak insana has olmalı.

Aslında biz kendi dünyamızı yok ediyoruz.

Hayal dünyamızı..

Cennetimizi yok ediyoruz..

Bir yer var çok uzaklarda..

Güzel atlar diyarı..

Asaletin, zerafetin, naifliğin diyarı..

İnsanlar el ele ne güzel dolaşıyorlar.

Yüzlerdeki tebessüm en içten geliyor..

Çocuklar, çayırlarda koşuyor..

Özgürce, korkusuzca ve mutlular...

Kadınlar korkmadan gezebiliyor sokaklarda..

Mesela bir ibadet yeri yok orada..

İnsanlar dinlerine göre, ırklarına göre ayrılmıyor..

Orada herkes insan..

Herkes aynı renkte..

Ormanlar yemyeşil, kuşlar cıvıl cıvıl ötüyor..

Deniz kendi renginde,

Ruhun her şeyden arınmış gibi...

Çiçekler dalında öylece duruyor.

Ama asıl çiçekler evlerini süslüyor...